Katrien, Nathalie, Wouter en Helena waren in de zomer van 1982 voorpaginanieuws in de Wommelgemnaar. Editie 22 berichtte van hun geboorte en wenste de ouders en grootouders veel geluk en moed … bij het klaarmaken van 28 papflesjes per dag. 44 jaar later delen ze hun Wommelgemse herinneringen met ons.
Hebben jullie of jullie ouders het als bijzonder ervaren dat jullie een vierling waren?
Ons mams was uiteraard in shock toen ze te horen kreeg dat ze zwanger was van 4 kinderen. Paps was er niet bij. Ze is in een recordtijd naar huis gereden, van Jette naar Borsbeek, om van daar met de vaste lijn naar ons paps te bellen, een gsm bestond toen nog niet. Ze vroeg hem wel drie keer om even te gaan zitten alvorens ze het nieuws vertelde. Als je bedenkt dat ons mams en paps eigenlijk twee kinderen wilden en hun huis daarop hadden ontworpen en aan het bouwen waren, begrijp je dat het nogal een verrassing was. Mijn ouders hebben een deel bijgebouwd, wat we tot op vandaag 'de bijbouw of de meisjesvleugel' noemen.
Ons paps wilde graag gaan reizen, samen met onze moeder en twee kinderen. Op die moment hebben ze hun grote levensdroom even aan de kant moeten zetten, maar nu reizen ze vaak.
Je kon toen ook niet in elk moederhuis terecht, wij zijn geboren in Jette, omdat dat het enige ziekenhuis was dat daarvoor uitgerust was. Uiteraard was dit een hele gebeurtenis ook voor het ziekenhuis, dus heel onze geboorte staat op video. Medische voice-over incluis. Zo konden wij als kind onze geboorte herbekijken, terugspoelen en vooruit spoelen. In Wommelgem leek het alsof we wereldnieuws waren. Wanneer ons mams met de grote voiture ging wandelen, had heel het dorp dat gezien.
Het was (en is) uitzonderlijk om een vierling te krijgen. Daarom was er ook nog geen infrastructuur opgezet in België om gezinnen in zo een situatie te ondersteunen. Gelukkig kregen we toen ondersteuning van Pampers. Omdat Kind en Gezin daarna inzag hoe moeilijk het was voor onze ouders om de juiste hulpbronnen te vinden, hebben zij een programma opgestart voor meerlingen. Wij zijn daar dus het fundament voor. (lacht)
Als kind konden we praktisch niets 'uitsteken', want mensen herkenden ons en zeiden dan altijd: 'Jullie zijn van de vier he', waarna ze soms kwamen aanbellen om rapport uit te brengen bij onze ouders. Gelukkig waren wij altijd brave kinderen. (lacht) Iedereen kende ons, maar wij kende hen niet.
Op de lagere school waren andere kinderen trots als ze konden zeggen dat ze een van de vier kende of erbij in de klas zaten. Wij waren altijd gewoon wij en probeerden onszelf te zijn.
Wat ons tot op de dag van vandaag is bijgebleven zijn de wagentjes die men maakte voor de Bloemenstoet, waarin wij het thema waren. (lacht) Naar aanloop van Kerstmis zijn we ook ooit gevraagd om met z'n vieren een adventskrans te spelen. We stonden dan in een kring met takken tussen ons in. Al is dat een herinnering die niet bij ons allemaal is blijven hangen.
Hebben jullie fijne herinneringen aan het opgroeien in Wommelgem?
Op onze verjaardagsfeestjes kwam 'den Donald' met zijn ijscrèmekarretje naar ons thuis gefietst om ijsjes te leveren op onze feestjes. Donald en Lieve zijn echt super fijne lieve mensen! Als we in 'de Lange Reep', hun frituur kwamen, spraken ze ons aan bij onze naam, en niet als één van de vierling.
Toen de gronden aan de Salicatilaan nog niet verkaveld waren, waren er nog heel wat velden waar we veel speelden. Er lagen ook “bergskes”, zoals we dat onder de kinderen noemden, op de gronden van verkavelingen. Na school gingen we daar op zoek naar haaientanden.
Ik herinner me ook dat we gingen skaten in het industrieterrein, op de parking van één van de eerste bedrijven daar want dat had goeie asfalt! Dan zetten wij met een hele hoop vrienden onze goals op en speelden we een hele avond hockey op rollerskates.
Hoe hebben jullie Wommelgem doorheen de jaren zien veranderen?
Het is erg opvallend dat er veel werd bijgebouwd doorheen de jaren. Moest er vandaag een vierling geboren worden in Wommelgem, zou dat veel minder speciaal zijn. Die zouden geen bloemenwagentjes meer krijgen. (lacht) Het is vandaag een stuk anoniemer dan dat het vroeger was.
Wat wensen jullie de Wommelgemnaren toe voor de volgende 1300 jaar?
Dat de bloemenstoet mag blijven bestaan. Het is en blijft een prachtige traditie!
En minder flitspalen! (Lacht)
Terug een Roeffeldag! Toen wij jong waren, werd dat georganiseerd door de gezinsbond. Dan kon je op die dag bij verschillende ambachtslieden en bedrijven mee doen! Je kon bijvoorbeeld kantklossen, gaan smeden bij de smid, in de chocoladefabriek meedoen,... hier schreven kinderen zich massaal voor in. Er was zelfs een Roeffellied!
We wensen de Wommelgemnaren veel warmte en nabijheid toe als gemeenschap. Daarom wensen we iedereen ook een straatfeest toe, want dat is gezellig en zo leer je je buren beter kennen. Ook voor de mensen die in een appartementsblok wonen om zo wat meer uit de anonimiteit te geraken. Op de Kerkplaats en in het Brieleke wordt al heel wat georganiseerd, en dat is kei-fijn, maar het kleinschaligere kan misschien de drempel soms wat verlagen.
