Wommelgems wereldnieuws uit 1977: de geboorte van de 10.000ste inwoner in Wommelgem, Gerlinde Kooyman. Haar geboorte was een mijlpaal en haar ouders kregen van het gemeentebestuur een herinneringsplaket. 49 jaar later deelt ze haar herinneringen met ons.
Je bent de 10.000ste inwoner van Wommelgem. Hoe was dat voor jou en jouw ouders?
Ik was hun eerste kind, en 10.000ste inwoner, wat het voor hen extra speciaal maakte. Mijn ouders woonden op dat moment net in Wommelgem, dus voelden ze zich meteen heel welkom in de gemeente. Ze kregen toen ook een herinneringsplaket, dat hangt vandaag nog steeds in ons ouderlijk huis.
In mijn kindertijd kwam 'mijn titel' vaak ter sprake, maar de afgelopen jaren was ik het volledig vergeten. Onlangs sprak een man die vroeger op de jongensschool zat me aan en zei: 'Jij bent toch de 10.000ste inwoner van Wommelgem?' Ik reageerde verbaasd en vond het bijzonder dat hij dit nog steeds wist. Hij vertelde me toen dat kinderen dit vroeger op school moesten leren. Mijn meester van het vierde leerjaar had zelfs het lessenpakket aangepast, omdat ik in zijn klas zat. Als kind voelde dat heel speciaal, maar achteraf bekeken vind ik het niet zo bijzonder. Ik ben toevallig als 10.000ste ingeschreven in het bevolkingsregister, ik heb daar niet veel voor moeten doen. Er zijn volgens mij veel andere Wommelgemnaren die meer verdiend hebben door hun inzet of bijdrage aan de gemeente.
Ik beschouw mijn vader bijvoorbeeld als een bijzondere Wommelgemnaar. Hij was een enorm creatieve man en besloot ooit in onze tuin een klassieke Antwerpse Scheldejol van zes meter te bouwen. Mensen verklaarden hem gek, maar al snel kwamen verschillende inwoners kijken. Tijdens Roeffeldag bezochten kinderen zelfs 'Jos de botenbouwer'. Naast de boot ontwierp hij ook ongewone gezelschapsspellen, waarvoor mensen bij ons thuis kwamen spelen, en hij werd benoemd tot officieel maritiem schilder, waarna hij deelnam aan verschillende exposities in en rond Wommelgem.
Omdat ik zo'n bewondering had voor hem, heb ik mijn praktijk ingericht met zijn schilderwerken.
Zijn werken zijn vandaag nog steeds te bezichtigen in ons ouderlijk huis.
Je groeide op in Wommelgem. Welke plaatsen, mensen of tradities zijn je het hardst bijgebleven uit je kindertijd?
De Grote en de Kleine Bloemenstoet vond ik geweldig. Toen ik klein was, waren dit beide enorm grote evenementen, waaraan we zelf ook enkele keren deelnamen. Ik ging ook elk jaar naar de Sint-Jansfeesten. Dat vond ik een geweldig evenement waar ik steeds heel graag naartoe ging.
Ik ging ook elke week naar de Chiro. Als kind vond ik het moeilijk om sociale contacten te leggen, maar dankzij leidster Rita voelde ik me altijd heel goed begrepen. Daar heb ik veel aan gehad.
Vroeger gingen we ook nog echt op avontuur met andere kinderen uit de buurt. We kwamen regelmatig samen op de 'plak', het speelplein aan de Beukenlaan, of gingen zwemmen in de beek aan 't Schijn. We volgden dan de dorpsloop, die achter onze tuin lag, tot aan 't Schijn. We stonken verschrikkelijk wanneer we terug thuiskwamen, maar het was zo'n leuk avontuur. Dat is me altijd bijgebleven.
We speelden ook ongelofelijk veel met de buurjongens in de tuin en liepen van de ene tuin naar de andere. Onze vaders maakten houten zwaarden, waarmee we uren konden spelen.
In onze kindertijd heeft mijn moeder voor ons een tipi genaaid, waarin we ook uren konden spelen. Op latere leeftijd kocht mijn vader een echte tipi en heeft deze opgezet in zijn tuin. de kleinkinderen vonden het geweldig om hierin te overnachten. Tijdens corona maakte ik voettochten van Itegem naar Wommelgem, naar het huis van mijn ouders, waar we in de tuin op een afstand bleven overnachten. Zo zagen we de grootouders toch van ver.
Wat is er volgens jou veranderd doorheen de jaren in de gemeente?
In de jaren '80 was het heel uitzonderlijk dat er gezinnen met een migratieachtergrond in de gemeente woonden. In mijn kindertijd waren er drie families van Marokkaanse origine en één gezin met een Afrikaanse mama. Die mensen werden op die moment echt bekeken. Enkele van die kinderen zaten bij mij in de klas en ben ik vandaag nog steeds mee bevriend. Op een gegeven moment moesten enkele gezinnen verhuizen, wegens de afbraak van de huizen waarin ze woonden. Ik ben heel blij om te zien dat Wommelgem vandaag heel wat gastvrijer is dan vroeger. We leven in een samenleving waarin migratie heel sterk is toegenomen en ik merk dat er in de gemeente een pak meer inclusie aanwezig is.
We doen dit interview in het kader van 1300 jaar Wommelgem. Wat wens je de inwoners toe voor de komende 1300 jaar?
Een mooie samenhang. Ik wens de inwoners toe om samen in verbinding vooruitgang te maken en elkaar te ondersteunen. We leven in onzekere tijden, maar ik geloof dat als mensen er voor elkaar zijn en mensen voor elkaar zorgen, ze heel veel aankunnen.
